COP31 Öncesi İklim Değişikliği Araştırmasından Önemli Bulgular

İklim değişikliği ile ilgili yapılan yeni bir araştırma, Türkiye’deki kamuoyunun bu konuya dair algılarını gözler önüne seriyor. İklim Haber ve KONDA Araştırma’nın gerçekleştirdiği çalışmada, Türkiye’de iklim değişikliğini inkar edenlerin sayısının ilk kez belirgin bir oranda bulunması, iklim krizine dair endişelerin azalması ve İklim Kanunu’na verilen desteğin oldukça sınırlı kalması dikkat çekici bulgular arasında yer alıyor. Bu sonuçlar, Kasım ayında Türkiye’nin ev sahipliği yapacağı COP31 öncesinde oldukça kritik bir öneme sahip.

İklim krizinin varlığına inanma ve bu konudaki endişelerin düzeyi, genellikle bilimsel verilerden ziyade günlük yaşam deneyimleri ve toplumun güvendiği siyasetçilerin söylemleri tarafından şekillendiriliyor. Medya ve sosyal medya platformlarındaki içeriklerin de bu algılar üzerinde etkili olduğu biliniyor. Araştırma sonuçları, sosyal medyanın olumlu bir etkisi olduğunu gösteriyor. Özellikle TikTok gibi gençler arasında popüler olan platformlarda iklim değişikliği ile ilgili daha doğru ve bilgilendirici içeriklerin paylaşıldığı görülüyor. Artan orman yangınları ve sel felaketlerinin doğrudan etkilediği insan sayısının artması da bu konuda kaygıların azalmasında etkili bir faktör olabilir. Uzun yıllardır liderlerin iklim değişikliği konusundaki doğru söylemleri, inkarcı görüşlerin marjinalleşmesine yol açıyor.

Önceki araştırmalarda iklim değişikliğini inkar edenlerin oranının düşük olması, kamuoyundaki yanıltıcı bilgilerin ve dezenformasyonun etkisiyle çelişiyordu. Bu yıl yapılan çalışmada, iklim değişikliğini inkar edenlerin oranının %9 olarak belirlenmesi, özellikle şehirlerde, orta yaş üzerindeki bireylerde ve dindar muhafazakarlarda daha yüksek çıkması, artan dezenformasyon kampanyalarının etkisini ortaya koyuyor. Bu orandaki bir azınlığın sesinin fazla çıkması, geniş kitleler üzerinde etkili olabiliyor. Ayrıca, İklim Kanunu tartışmaları sırasında yürütülen kampanyaların daha fazla insanı inkarcı görüşlere yönlendirmiş olabileceği düşünülüyor. Eğer bu durum devam ederse, COP31 gündemiyle birlikte inkarcılığın artması mümkün görünüyor. İklim hareketinin, kamuoyunu etkileme potansiyeline sahip kişilerle bu konuda özel çalışmalar yapması gerektiği vurgulanıyor.

İklim krizine dair endişelerin son yılların en düşük seviyesine inmesi de dikkat çekici bir durum. Bugün her üç kişiden birinin iklim krizi ile ilgili kaygı taşımadığı ya da kararsız olduğu görülüyor. Bu durum, COP31 iletişimi açısından kritik bir öneme sahip. Eğer bu azalma devam ederse, gelecek yıl bunun Trump etkisiyle ilişkili olup olmadığına dair değerlendirmeler yapılabilir. İklim Kanunu’na verilen desteğin, iklim değişikliğine inanma ve endişe etme oranından daha düşük kalması da dikkat çekici. Kanunun, teknik ve mali detaylarla boğulmadan daha net bir şekilde sunulması durumunda, desteğin artabileceği düşünülüyor. İnsanların bu konularda bilgisiz olduğunu düşünerek kendimizi yanıltıyor olabiliriz; aslında kamuoyu daha net hedefler ve sonuç odaklı politik vaatler bekliyor. Nükleere olan desteğin, yoğun propagandaya rağmen bu kadar düşük kalması da bu görüşü destekliyor. İnsanların tutumları genellikle bir günden diğerine hızlı bir şekilde değişmiyor.

Bu araştırmaların bir sonucu olarak, politikaların kamuoyundaki eğilimleri izlemesinin bile daha güçlü iklim politikalarına sahip olmamız için yeterli olabileceği sonucuna varılabilir.